225

6 و  چهل و پنج دقیقه که میشه قبل از اینکه آلارم گوشیم به صدا دربیاد پا میشم میشینم رو تخت و اولین چیزیکه یادم میاد هجوم تلاش های بی نتیجه یا کم نتیجه ی گذشته ست! همین کافیه که روزم به شکل ریدمانی آغاز بشه. پرده رو از جلوی پنجره کنار میزنم و خواب آلود به درخت روبرویی خیره میشم! عادتمه، فرقی نداره اینجا باشه یا شهر دانشجویی در هر حال وقتایی که به اندازه ی کافی سروقت بیدار شدم اینکارو میکنم! فرقی هم نداره اونور پنجره همیشه درخت باشه یا نه! مهم اون سکوت اول صبحیه که با شکستِ میلِ شدیدِ به خوابیدنم به دستش آوردم و احساس برتری ای که نسبت به اوناییکه هنوز خوابن بهم دست میده...